Usunięcie rurki intubacyjnej opóźnione u części pacjentów – potencjalne zagrożenie dla zdrowia
Znaczenie współpracy klinicznej w decyzji o ekstubacji – wyniki badań z University of Michigan
Badacze z University of Michigan Medical School wykazali, że aż u co trzeciego pacjenta hospitalizowanego nie dochodzi do usunięcia rurki intubacyjnej pomimo pozytywnego wyniku próby spontanicznego oddychania (SBT – spontaneous breathing trial).
Choć w niektórych przypadkach opóźnienie ekstubacji jest uzasadnione klinicznie, dłuższe utrzymywanie pacjenta na wentylacji mechanicznej wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań, takich jak zapalenie płuc związane z wentylacją, uszkodzenie płuc czy nadmierna sedacja.
Rurka intubacyjna często jest wprowadzana przed operacją lub w stanach nagłych w celu zabezpieczenia dróg oddechowych i zapewnienia właściwej wentylacji. Jednak długotrwała intubacja zwiększa ryzyko infekcji, urazów oraz wydłuża czas pobytu na oddziale intensywnej terapii.
Zgodnie z wytycznymi, próba spontanicznego oddychania (SBT) stanowi standardową metodę oceny gotowości pacjenta do samodzielnego oddychania po wentylacji mechanicznej. Polega ona na zminimalizowaniu parametrów respiratora na 30 minut do 3 godzin i obserwacji stabilności parametrów krążeniowo-oddechowych.
Zespół badaczy z Uniwersytetu Michigan, pod kierownictwem dr Anny Barker (MD, PhD) oraz dr Michaela Sjodinga (MD) z Katedry Pulmonologii i Intensywnej Terapii, przeanalizował dane z elektronicznych kart pacjentów ponad 3000 chorych hospitalizowanych w latach 2015–2023. Ustalono, że tylko 62,3% pacjentów, którzy pozytywnie przeszli SBT, zostało ekstubowanych w ciągu sześciu godzin.
Pacjenci, u których nie usunięto rurki w tym czasie, spędzali średnio o dwa dni więcej podłączonych do respiratora.
Czynniki sprzyjające pozostawaniu na wentylacji obejmowały m.in. obniżony poziom świadomości, konieczność stosowania leków wazopresyjnych w dużych lub małych dawkach oraz zaplanowane procedury medyczne w ciągu 24 godzin po SBT. Jednak ponad połowa pacjentów, których nie ekstubowano, nie miała żadnego z tych czynników ryzyka.
W tej grupie najczęściej podawaną przyczyną braku ekstubacji była „preferencja lekarza prowadzącego”. Autorzy podkreślają konieczność dalszych badań w celu zrozumienia tej zależności.
„Wyniki te podkreślają, jak ważna jest ścisła współpraca między terapeutami oddechowymi, pielęgniarkami a lekarzami przy podejmowaniu decyzji o najbezpieczniejszym czasie ekstubacji. Obecność bliskich i opiekunów często zwiększa czujność pacjentów, co – jak również wykazaliśmy – jest istotnym predyktorem terminowej ekstubacji po pozytywnym SBT,” zaznacza dr Barker.
Autorzy współpracujący: Rachel K. Hechtman, Megan Acho
Finansowanie: National Institutes of Health, granty R01 HL 158626 oraz T32 HL 00774.
Źródło: Annals of the American Thoracic Society, Providers Consistently Delay Extubation After Successful Spontaneous Breathing Trials: A Retrospective Cohort Study
DOI: http://dx.doi.org/10.1513/AnnalsATS.202502-188OC
